pasja

Pasja sposobem na długowieczność.

Rysopis : Andrzej H. rocznik 44. Z zawodu lekarz weterynarii, z natury sportowiec. Przez system przypisany do grona emerytów, przez wybór do grupy aktywnych i spełnionych. Policjant swojego czasu, zwolennik ciągłego rozwoju i wielki pasjonat tańca. Kocha młodych ludzi, nowe technologie i ruch. Życiu wychodzi na przeciw, a losowi robi na przekór, by pokazać co, ja nie mogę?”

Zapytany o wiek odpowiada bez wahania – rocznik 44, lat 71. Po krótkiej opowieści o wczesnych latach młodzieńczych, szkolnych potańcówkach, rodzinnym domu, w którym godzinami słuchał tanga, walca i foxtrota, tańcząc z ukochaną mamą oraz studiach weterynaryjnych, robimy wielki skok w przyszłość i znajdujemy się w roku 2005. 

Andrzeju, jak narodziła się Twoja pasja do tańca?

A: Bardzo przypadkowo, reklama w internecie zadziałała jak impuls. Pojawiła się myśl, a chwilę później byłem już w szkole tańca Riviera. Wyobraź sobie mnie – starszego Pana, w wieku „ponad trolejbusowym” i całe grono młodzieży. Na początku głupio mi było strasznie, śmiać mi się chciało w duchu, ale mimo to, już po pierwszych zajęciach wiedziałem, że TO jest TO. 

Jak od tego czasu wyglądała Twoja taneczna droga?

A: Przez ostatnie dziesięć lat miałem kilka partnerek tanecznych, w różnym wieku, od bardzo młodych dziewczyn wieku 17 lat, przez dwudziestolatki, aż po Panią w wieku ponad 40 lat. Tańczyłem w różnych szkołach i próbowałem różnych stylów tańca i zajęć. Było Tango Argentino, Salsa i mój ukochany Taniec Towarzyski, w którym tańczyłem nawet 10 tańców. Uczęszczałem na lekcje grupowe, zajęcia prywatne dla par, a teraz kontynuuję naukę w systemie Pro-Am (i nadal w Rivierze). Jeździłem też na obozy taneczne i brałem udział w tzw. wewnętrznych turniejach. 

 Miałam okazję okazję widzieć Cię na parkiecie – wysportowana sylwetka, nienaganna kondycja. Skąd się bierze Twoja sprawność?

A: Na sprawność pracuje się latami. Ja, aktywny fizyczny byłem całe moje życie. Przed narodzinami syna grałem dużo w tenisa. Byłem działaczem w klubie tenisowym, jeździłem na obozy, których byłem kierownikiem. Po 5-letnim pobycie we Włoszech, gdzie poznałem środowisko wrotkarskie. Założyłem Polski Związek Sportów Wrotkarskich, którego byłem pierwszym prezesem. Brałem nawet udział w zawodach wrotkarskich na dystansach od sprintów do supermaratonów. Miałem również epizod z bieganiem długodystansowym. Dla mnie ruch to podstawa, ale to, co mnie w życiu fascynuje, to możliwość próbowania i różnorodność. Przez życie idę wielokierunkowo. Tańczę, ale nie jeden styl tylko kilka. Uprawiam sport, ale nie jeden tylko kilka. Uczę się języków, ale nie jednego tylko kilku itd. 

Wspomniałeś o językach, czyżbym rozmawiała z poliglotą? 🙂

A: (śmiech) nie nazwałbym siebie poliglotą, choć nieskromnie przyznam, że zdałem egzamin państwowy z czterech języków, ale do dziś traktuję je jako moją pasję pozasportową. W liceum opanowałem niemiecki, a po studiach nauczyłem się angielskiego, hiszpańskiego i włoskiego. Od czasów studiów udzielałem korepetycji z języka angielskiego i zajmowałem się tłumaczeniami tekstowymi i konsekutywnymi. I tak po dziś dzień, nadal się uczę się i staram być na bieżąco z językami, ale jednak większość czasu i energii wolę poświęcić na taniec i sporty. 

 Czemu spośród wszystkich swoich pasji to właśnie taniec stał się dla Ciebie najważniejszy.

A: Trudno jest robić wszystko, a taniec jest dla mnie idealnym połączeniem tego, co kocham – aktywności ruchowej, kontaktu z ludźmi i muzyki. Pozwala mi stawiać przed sobą wyzwania, które z jednej strony są stresujące, a z drugiej motywują mnie do działania. Pasja zmieniła moje życie, wszedłem w nowy świat, poznaję bardzo często młodych ludzi, którzy zarażają mnie świeżą energią.

Wszystko  do tej pory wygląda tak pięknie, ale co z ograniczeniami, czy takie istnieją?

A: Oczywiście, że istnieją, ale wierzę, że nie ma takiej przeszkody, której nie można przeskoczyć. W moim przypadku to po pierwsze zdrowie. Kolana ucierpiały w wypadkach komunikacyjnych (dwie operacje). Wada słuchu – petarda, która wylądowała na mojej skroni – trzy operacje. Kręgosłup – zwyrodnienie. Po drugie wiek, który powoduje, że moje ciało nie jest w stanie zrobić tego, co kiedyś. Już nie stanę na rękach jak jeszcze kilka lat temu, a mój zakres ruchu bioder w sambie nie będzie taki sam.   

 To jaki jest Twój sposób na walkę z barierami?

A: Nie poddawać się! Przetestowałem to na sobie, że niezależnie od wieku i stanu zdrowia, trzymając się granic, ruch bardzo dobrze działa na psychikę i zdrowie,  a nawet jest korzystny z medycznego punktu widzenia. Rozmawiając z ortopedą usłyszałem : tak, ma pan zmiany zwyrodnieniowe, ale może Pan z tym jeszcze długo żyć i niech Pan dalej tańczy, bo tworzy pan gorset mięśniowy dla kręgosłupa. Teraz, czy mam kontuzję, czy coś mnie boli, zresztą w tym wieku jak nic nie boli to człowiek nie żyje (śmiech), a ja żyję więc musi mnie coś boleć, robię na przekór. Wsiadam na swój motor i jadę na trening, podczas którego zapominam o bólu, a na drugi dzień czuję jakbym miał 18 lat.

A co z czasem?

A: To kolejna bariera, którą można pokonać, ale tylko przez organizację i dobre zarządzanie czasem. Jestem policjantem swojego czasu. Mam kalendarz tygodniowy i każdy dzień zapisuję godzina po godzinie, a gdy mam go za dużo, źle się czuję. Bez przerwy coś robię, jak nie taniec, to tenis, jak nie tenis to pranie, prasowanie, zakupy. Dużo czytam i nadal uczę się języków. Korzystam z dobrodziejstw nowoczesnych technologii takich jak internet czy smartfon. Gdy jadę tramwajem, bądź spaceruję, słucham tanecznych list na mojej MP3-ce. 

Jaki jest Twój przepis na szczęście?

A: Aby pamiętać, że to, jak będzie wyglądało nasze życie, w dużej mierze zależy od nas. Trzeba nauczyć się patrzeć pozytywnie, walczyć o szczęście, doceniać i cieszyć się z tego, co mamy. Pasja ogromnie w tym pomaga. 

Ja jestem emerytem, mam wybór – mogę siedzieć cały dzień na kanapie, narzekać na strzykające kości i niedoskonały świat albo brać życie całymi garściami. Cieszę się każdym momentem, każdą najmniejszą rzeczą, ale nie czekam, aż życie mi coś podsunie, wychodzę na przeciw. 

Na koniec zapytam jeszcze o Twoje najbliższe wyzwanie, bo z pewnych źródeł wiem, że będziemy mogli wkrótce obejrzeć Twoje taneczne show.

A: Tak, to dla mnie duże wyzwanie – 30 maja w Warszawie na imprezie Dance and the City wraz ze swoją partnerką Edytą zatańczymy pokaz taneczny, ale co to będzie nie zdradzę. Zapraszam do obejrzenia na żywo w trakcie imprezy.

Dziękuję bardzo Andrzeju, to była bardzo inspirująca rozmowa.

A: również dziękuję 🙂

Wielkie motywacje są w historiach wielu z Nas, bardzo często zmniejszamy ich rangę i boimy się opowiedzieć je światu – twierdząc „to przecież nic takiego”, a tymczasem ONE mają ogromną moc i są źródłem inspiracji. 

Jeżeli i Ty wierzysz, że NIGDY NIE JEST ZA PÓŹNO  oraz chciałbyś podzielić się swoją historią , napisz do mnie charlotteoya@gmail.com 🙂 

 

ChO.

PS. Zainspirowani? to nie ma na co czekać, działamy Kochani 🙂

Reklamy

Miejsce na ziemi

Pytają: Jakie jest Twoje miejsce zamieszkania?

Odpowiadam: adres ul. Nieznana 00, miejscowość: Świat 🙂

Nie wierzę w narzucane schematy, a z każdą kolejną wiosną zdaję sobie sprawę, że życie to nie wypełnianie planu stworzonego przez rząd, politykę, społeczeństwo, czy co- lub kogokolwiek innego.

To, że w wieku dorosłym nadal ‘Nie Wiesz’, nie czyni Cię gorszym.

Nie każdy odkrywa pasję już na początku swojej drogi, nie każdy wie, jaki kierunek chce w życiu obrać, tak samo jak nie każdy potrafi od razu znaleźć miejsce na ziemi, w którym będzie szczęśliwy. Nie jest to zależne od wieku, ani od jakichkolwiek innych czynników. Projekt życie jest mocno spersonalizowany i uzależniony od wyborów jakie podejmujemy.

Nie daj sobie wmówić, że:

  • jeżeli jesteś inżynierem, nie możesz pracować jako humanista,
  • a mając już rodzinę i dzieci, musisz poświęcić wszystko i zapomnieć o sobie,
  • obrana przez Ciebie droga jest niewłaściwa,
  • a na spełnianie marzeń jest już za późno.

Siła leży w odwadze. Potraktuj niewiedzę jako motywator. Nie bój się wyjść z bańki ochronnej szablonów działania i wykreowanych przez kogoś standardów. Nigdy się nie poddawaj. Podążaj w kierunku swojego wewnętrznego głosu, który pewnego dnia przyniesie długo wyszukiwaną odpowiedź.

Ja nadal nie wiem gdzie jest moje MnZ – Miejsce na ziemi. Ale przekonałam się, że warto szukać…

Odnalazłam pasję, krok po kroku realizuję plany i ciesze się każdą chwilą.

Cho.

PS. Uwierz, że możesz wszystko!

Marzenia vs życie

Kiedy w moim życiu pojawiła się ONA – moja pasja, wszystko się zmieniło i nabrało kolorów. Buzujące endorfiny, plany napędzające nowe plany i spełniające się marzenia. Poniedziałek nie był tym z serii “ poniedziałek – łączmy się w bólu”, a na cztero-godzinny sen nie chciało się narzekać. Szczęście w pełni– chyba tak to mogę określić.

Ale, że życie bywa zaskakujące i jedyną stałą jest zmiana, to decyzje, które podejmujemy sprawiają, że czasami robimy dwa kroki do przodu, a czasami parę do tyłu. Tak było w moim przypadku, niczym czerwony raczek zawróciłam z obranego toru.

Wszystkim nam trudno przyznać się do porażki, bólu, czy strachu, ale to nieodłączna część naszej drogi. Żyjemy w czasach, gdzie autentyczność i naturalność zakładają maskę mediów społecznościowych. Pamiętajmy, że nie zawsze to, co widzimy jest prawdziwe, a to, że czegoś nie widzimy, nie oznacza, że tego tam nie ma. Każdy sukces, ten zawodowy i ten prywatny, okupiony jest ciężką pracą, łzami i niepowodzeniem.

Ja przyznaję, nie przed najbliższą przyjaciółką, ale publicznie, przed Wami wszystkimi (co nie należy do najłatwiejszych wyznań), że znalazłam się w momencie, który doprowadził do zniechęcenia, zaprzestania walki o siebie i swoje marzenia. Podobno wszystko dzieje się w jakimś celu, więc może tak hartuje się stal i rodzi prawdziwe pragnienie.

Ciągle się uczę, ale wiem jedno, cokolwiek się w życiu nie wydarzy, nie przestawaj marzyć, wierzyć, że się uda i nigdy się nie poddawaj.

Jeżeli potrzebujesz czasu odetchnienia, pozbierania myśli i posiedzenia w ciszy – weź mentalny urlop i ułóż nowy plan.

Nie bój się bać i popełniać błędy.

Nie obawiaj się prosić o pomoc i przyjmować wsparcie.

Nie pozwól, by ktoś lub coś Cię zatrzymało i nie daj sobie wmówić, że czegoś nie możesz.

Bierz lekcje z życia i idź dalej.

Zacznij zmianę od siebie i bądź lepsza codziennie od osoby, którą byłaś wczoraj.

Dziś na nowo zakochuję się w życiu i każdym jego elemencie. Cięszę małymi rzeczami i celebruję każdy moment. Ruszam po więcej, z potrojoną siłą i nową energią. Nowe plany, nowe wyzwania, wszystko przede mną.

Cho.

PS. Dziękuję wszystkim, którzy byli ze mną, bliżej lub dalej, wspierali i dawali siłę wtedy, kiedy mi jej zabrakło.

PS1. Wszystkim tym, którzy jeszcze nie mieli okazji, polecam do obejrzenia genialny film “ W pogoni za szczęściem” http://www.filmweb.pl/W.Pogoni.Za.Szczesciem

W rytmie technologii

Muzyka tak jak i taniec jest nieodłącznym elementem mojego życia. Dzięki nowoczesnym technologiom mogę ją zabrać zawsze i wszędzie.

Wiecie czym jest Kickstarter? – to projekt, który urzeczywistnia pomysły i marzenia. Tak zwany crownfounding czyli społecznościowe wsparcie finansowe dla kreatywnych projektów.

Talent, pasje i pomysły tych ludzi zaskakują mnie na każdym kroku…

A ten produkt znajdzie się na mojej  liście „must have”! 🙂 czekam z niecierpliwością 🙂

https://www.kickstarter.com/projects/1445900023/wearhaus-arc-wireless-headphones-reinvented

Cho.

PS. Poznaliście mojego kolejnego bzika – tym razem do innowacyjnych rozwiązań.

Siła inspiracji.

Długo go obserwowałam…Siedział tam, naprzeciwko mnie, a promienie porannego zimowego słońca delikatnie muskały jego policzki. Kiedy o tym mówił jego błyszczące oczy i wyraziste gesty odgrywały teatr tysiąca emocji. Słowa płynęły z ust, których kąciki unosiły się ku górze, wyżej i wyżej, jakby za chwilę miały wzbić się do nieba. Był taki pochłonięty wypełniającą go pasją

Cały świat zamilkł, a sekunda stała się wiecznością. Nieme słowa trafiały prosto w moje serce. Mówił, w tym samym języku. W języku moich marzeń. I otworzył je – drzwi do świata którego częścią zapragnęłam być.

Nieprzeciętny pasjonata, utalentowany profesjonalista, doskonały trener i przede wszystkim wartościowa osoba. Dziękuję Ci raz jeszcze za inspiracje, wsparcie i to, że pozwoliłeś mi wzbić się razem z Tobą na skrzydłach pasji! A w świat wysyłam słowa, które kiedyś napisałam do i dla Ciebie:

Budzisz się pewnego dnia z drobnym, niezwykle pięknym i lśniąco białym „czymś”, umiejscowionym gdzieś między górną granicą łopatki, a kręgosłupem.

Zdeterminowany niepokojem, szukasz odpowiedzi.

Kierowany, siłą nieznanej Ci mocy, nieświadomie znajdujesz cel i obierasz azymut drogi, którą zaczynasz podążać.

Trudno zauważalne, ledwo namacalne ‚coś’ powoduje, że kąciki ust zaczynają drgać, a najdrobniejsze komórki, o których istnieniu nie miałeś pojęcia wykonują taniec, powodując, że zaczynasz się unosić.

To całkowite szaleństwo napędza mechanizm dający coś w rodzaju satysfakcji.

Z dnia na dzień jest ICH coraz więcej.

I nie są już białe! W blasku wschodzącego słońca, zaczynają nabierać barw i odcieni.

Deszcz przestaje być przeszkodą, jest tylko zmianą, możliwością do nadaniu IM kolorów tęczy.

Lecisz… a razem z Tobą cały świat, na skrzydłach Twojej pasji. Ale Ty nie pytasz dlaczego, zastanawiasz się co zrobić by wzbić się jeszcze wyżej!

Jeden z moich ulubionych poslkich psychologów powiedział:” Profesjonalizm nigdy nie jest dziełem przypadku. To pasja rodzi profesjonalizm. Profesjonalizm daje jakość. A jakość jest w życiu luksusem.”

Dziękuję z całego serca.

Cho.

PS. Rozpoczynam łańcuch inspiracji. Ja swoją otrzymała i przekazuję dalej. Bo z inspiracją jest jak z energią w tańcu, otrzymujesz ją od kogoś by móc przekazać dalej….

Pierwsze wyzwanie – taniec 120 metrów pod ziemią.

Równo za miesiąc – 8 listopada postawię swój pierwszy taneczny krok w niezwykłym miejscu, 120 metrów pod ziemią, w Kopalni Soli Wieliczka. Turniej Salt Cup 2014 – mały-wielki punkt na mojej tanecznej drodze. Od dziś to dokładnie 31 dni, 744godzin czy 44640 minut przygotowań, hektolitry wylanego potu na treningowym parkiecie,  tysiące kilometrów „łoków” i setki obrotów.

To wyzwanie obejmuje również inne sfery mojego życia, które pasja już zdążyła zarazić i zmienić na dobre. Zaczynając od diety składającej się z pięciu zdrowych i zbilansowanych posiłków, pod którymi kryją się pyszności nieznane do tej pory dla moich kubków smakowych; przez serie treningów nadających mojemu ciału większej świadomości wykonywanych ruchów i pobudzających do życia uśpione endorfiny; po czerpanie radości z każdej najmniejszej rzeczy jaką przynosi mi kolejny dzień. Teraz wiem, że taniec to nie tylko sport ale styl życia, mój styl.

Czy chciałabym wygrać, zająć pierwsze miejsce w turnieju? – jasne, a kto by nie chciał? To ogromne wyróżnienie i nagroda za trud. Ale nie jest to dla mnie celem samym w sobie. Według Dalajlamy: „celem nie jest bycie lepszym od kogoś innego, lecz bycie lepszym od tego kim samemu było się wcześniej”. I taki właśnie obrałam cel, chce być lepsza od samej siebie i dla samej siebie, od osoby którą byłam kiedyś, miesiąc temu i wczoraj.  Determinacją, ciężką pracą dotrzeć tam gdzie chce. Czy warto, to nie mam wątpliwości.

Słowo się rzekło i nie ma odwrotu 🙂
Odliczanie czas zacząć. Relacje z przygotowań będziecie mogli śledzić na moim blogu.
Obiecuje dać z siebie wszystko i trzymać się słów piosenki „jak nie my to kto”? (http://bit.ly/1C1oX07) 🙂

i w tym jive’owym rytmie ruszam na kolejny trening.

Energetycznego i przyjemnego wieczoru,
Cho.

To, że nie masz skrzydeł nie oznacza, że nie możesz latać.

Miała wszystko, kochającą rodzinę, cudownych przyjaciół, którzy byli zawsze wokół niej, realizowała swoje cele zawodowe, a życie stawało przed nią otworem. Jednak ciągle czuła coś w rodzaju pustki. Towarzyszył jej ból nieznanego pochodzenia, który przeszywał całe jej ciało. Rozmawiając ze sobą w myślach powtarzała – głupia! jak możesz nawet pomyśleć, że jesteś nieszczęśliwa, nie bądź egoistką, na świecie jest tyle tragedii. Więc codziennie wstawała rano z nadzieją. Szukała radości w drobnych gestach, przyjemnych momentach, ale pomimo to w chwilach samotności ten brakujący element przyćmiewał wszystko.

Długo myślałam, że TANIEC pozostanie w sferze moich marzeń. Uważałam, że to kara za moją upartość w dzieciństwie i jej brak w późniejszym okresie, a teraz jest po prostu za późno. Okazuje się, że to, że nie masz skrzydeł nie oznacza, że nie możesz latać. Jordan Belfort znany jako Wilk z Wall street powiedział: „jedyne co stoi pomiędzy Tobą, a Twoim celem to te bzdury, które mówisz sobie, że nie dasz rady”. Bo tak naprawdę najważniejsza jest chęć, wytrwałość i otwarty umysł w poszukiwaniu drogi do realizacji celu. Jeżeli znajdziesz sposób i zrobisz pierwszy krok, to nie zauważysz kiedy wszystko zacznie się układać w odpowiednim kierunku.

Mój sposób to Pro-Am – spotkanie pasji zawodowca i amatora.

Czym jest Pro-Am ?

To system nauczania tańca, który przywędrował do nas zza oceanu, dzięki któremu amatorzy tańca tacy jak ja mają możliwość spełniania swoich tanecznych marzeń. Profesjonalista (Pro) i amator (Am) tworzą parę taneczną i wspólnie wylewają siódme poty na salach treningowych by pewnego dnia zaprezentować nabyte umiejętności na turniejach lub/i pokazach. Same zajęcia mają charakter indywidualny i dostosowane są do potrzeb i predyspozycji ucznia. Ograniczeń brak, możesz ćwiczyć raz w tygodniu lub parę razy, możesz zdecydować się na wybór jednego tańca bądź jednego z stylu lub też próbować swoich sił zarówno w łacinie jak i standardzie bądź innych stylach. Pro-Am zyskuje coraz większą popularność nie tylko w Polsce, na całym świecie organizowane są turnieje, w których biorą udział pro-am’owe pary.

Dla mnie pro-am ma jeszcze jedną ukrytą definicję – to społeczność, grupa ludzi, którzy spotykają się na turniejowych parkietach konkurują ale też wzajemnie wspierają i kibicują sobie na wzajem. Każdy dąży do realizacji własnych marzeń ale wszystkich łączy jedna pasja, ważniejsza od sportowej rywalizacji.

Jeżeli macie jakieś pytania odnośnie Pro-Am’u, chcecie rozpocząć własną przygodę z tańcem chętnie pomogę i w miarę swoich możliwości pokieruję dalej : )

Cho

PS. Zachęcam do odwiedzenia polskiego Pro-Am’owego profilu na facebooku (https://www.facebook.com/ProAmDance) , na którym na bieżąco możecie śledzić co się dzieje w naszym świecie 😉