proam

3 dni przed, 3 dni do….

Turniej

Budzisz się rano i wiesz, że to nie sen. Marzenie, które do tej pory wydawało się tak odległe, że wręcz niemożliwe za chwilę ma nabrać realnych kształtów. Ekstyacja, strach i stres – wybuchowa mieszanka, nad którą nie jesteś w stanie zapanować, zżera Cię od środka.

Swoje przygotowania do turnieju rozpoczęłam 17 września. To nie całe dwa miesiące treningów pokonywania barier i walki ze słabościami, ale też ogromnej radości i satysfakcji. Mało / niemało- musi wystarczyć.

Czy czuję się przygotowana? – nie wiem. Czy kiedykolwiek będę? Zawsze będzie coś co można zrobić lepiej, co można poprawić bądź zmienić, niezależnie od czasu i ilości prób.

3 dni przed ostateczną „rozgrywką” – mowię – cholera, na co Ty się porwałaś?

3 dni do realizacji celu – myślę – cokolwiek się nie wydarzy, osiągniesz to co planowałaś i na co tak ciężko pracowałaś ostatnie miesiące.

Nasze życie składa sie z celów. Dzielimy je na te główne – nadrzędne i długoterminowe , i  mniejsze szczegółowe, będące tylko ułamkiem, z krótszym horyzontem czasowym, lecz niezbędne do realizacji czegoś większego.

Moim celem jest tańczyć, uczyć się i dążyć do osiągania coraz lepszych efektów – to plan na całe życie. Turniej, tak na prawdę to tylko kropla w morzu,  jeden z przystanków na autostradzie do spełnienia. Jednak nie mogę umniejszać jego wartości ponieważ jest pierwszym, dużym wyzwaniem, niezwykle ważnym na mojej tanecznej drodze.

Podobno każdy taniec zatańczony na turnieju daje więcej niż 10 treningów, z kalkulacji wynika ze parę zatańczonych układów to już całkiem spora ich ilość. Ilekolwiek by ich nie było, to ogromne doświadczenie, którego nigdy nie uda sie zdobyć w czterech ścianach sali treningowej.

Czy myślę o wygranej? – nie mogę, a właściwie nie powinnam.

Nasza ludzka natura na horyzoncie rywalizacji kieruje nasze myśli na tory zwycięstwa. Nie jesteśmy w stanie tego wyeliminować ale możemy próbować z tym walczyć – walczę 🙂

Zdaję sobie sprawę, że” po przeciwnej stronie ringu” będą pary, które również spełniają swoje marzenia tylko mają za sobą parę lat przygotowań treningowych i turniejowych. Ponadto taniec jest na tyle niewidzięczna dziedzina, że nigdy nie będzie subiektywny ( a może i dobrze). Więc sam wynik nie powinien być celem, a chęć wygranej – motywacją.

Po konsultacji z Rozumem, uświadamiam sobie, że perspektywa podium to dodatkowa nagroda, główna wygrana jest satysfakcja, duma z samej siebie i to uczucie „dałaś rade”.

8 listopada wyjdę i zatańczę. Tak właśnie, zatańczę ! 🙂 rumbę i chache, za namową mojego Pro aż na trzech poziomach, Bronz, Silver i Gold. 120 metrów pod ziemią w kopalni soli w Wieliczce przed publicznością liczącą setki osób, w na prawdziwym tanecznym parkiecie, w światłach jupiterów, będę miała swoją Minutę. I właśnie to na ten czas czekam z niecierpliwością, na tą jedną minutę która pozwoli mi na chwilę przenieść się w inny świat, wyrazić siebie i popłynąć wraz z emocjami.

Dziękuję wszystkim, którzy są ze mną i wspierają każdy mój krok 🙂

 

Cho.

Ps. Przyda się parę dodatkowych placów 🙂 trzymajcie kciuki.

Reklamy

To, że nie masz skrzydeł nie oznacza, że nie możesz latać.

Miała wszystko, kochającą rodzinę, cudownych przyjaciół, którzy byli zawsze wokół niej, realizowała swoje cele zawodowe, a życie stawało przed nią otworem. Jednak ciągle czuła coś w rodzaju pustki. Towarzyszył jej ból nieznanego pochodzenia, który przeszywał całe jej ciało. Rozmawiając ze sobą w myślach powtarzała – głupia! jak możesz nawet pomyśleć, że jesteś nieszczęśliwa, nie bądź egoistką, na świecie jest tyle tragedii. Więc codziennie wstawała rano z nadzieją. Szukała radości w drobnych gestach, przyjemnych momentach, ale pomimo to w chwilach samotności ten brakujący element przyćmiewał wszystko.

Długo myślałam, że TANIEC pozostanie w sferze moich marzeń. Uważałam, że to kara za moją upartość w dzieciństwie i jej brak w późniejszym okresie, a teraz jest po prostu za późno. Okazuje się, że to, że nie masz skrzydeł nie oznacza, że nie możesz latać. Jordan Belfort znany jako Wilk z Wall street powiedział: „jedyne co stoi pomiędzy Tobą, a Twoim celem to te bzdury, które mówisz sobie, że nie dasz rady”. Bo tak naprawdę najważniejsza jest chęć, wytrwałość i otwarty umysł w poszukiwaniu drogi do realizacji celu. Jeżeli znajdziesz sposób i zrobisz pierwszy krok, to nie zauważysz kiedy wszystko zacznie się układać w odpowiednim kierunku.

Mój sposób to Pro-Am – spotkanie pasji zawodowca i amatora.

Czym jest Pro-Am ?

To system nauczania tańca, który przywędrował do nas zza oceanu, dzięki któremu amatorzy tańca tacy jak ja mają możliwość spełniania swoich tanecznych marzeń. Profesjonalista (Pro) i amator (Am) tworzą parę taneczną i wspólnie wylewają siódme poty na salach treningowych by pewnego dnia zaprezentować nabyte umiejętności na turniejach lub/i pokazach. Same zajęcia mają charakter indywidualny i dostosowane są do potrzeb i predyspozycji ucznia. Ograniczeń brak, możesz ćwiczyć raz w tygodniu lub parę razy, możesz zdecydować się na wybór jednego tańca bądź jednego z stylu lub też próbować swoich sił zarówno w łacinie jak i standardzie bądź innych stylach. Pro-Am zyskuje coraz większą popularność nie tylko w Polsce, na całym świecie organizowane są turnieje, w których biorą udział pro-am’owe pary.

Dla mnie pro-am ma jeszcze jedną ukrytą definicję – to społeczność, grupa ludzi, którzy spotykają się na turniejowych parkietach konkurują ale też wzajemnie wspierają i kibicują sobie na wzajem. Każdy dąży do realizacji własnych marzeń ale wszystkich łączy jedna pasja, ważniejsza od sportowej rywalizacji.

Jeżeli macie jakieś pytania odnośnie Pro-Am’u, chcecie rozpocząć własną przygodę z tańcem chętnie pomogę i w miarę swoich możliwości pokieruję dalej : )

Cho

PS. Zachęcam do odwiedzenia polskiego Pro-Am’owego profilu na facebooku (https://www.facebook.com/ProAmDance) , na którym na bieżąco możecie śledzić co się dzieje w naszym świecie 😉

Od małej dziewczynki z marzeniami do kobiety z wizja..

Kiedy się nad tym chwilę zastanowię to właściwie to było od zawsze ze mną i we mnie, tylko nie do końca wiedziałam co z tym zrobić – odpowiadam zapytana o miłość do tańca.

Przerzucam kartki w albumie wspomnień i otrzymuję skrawki momentów, które niczym elementy układanki tworzą jedną całość. Retrospekcja uczuć powoduje, że wszystko nabiera barw i zaczyna mieć sens.

Prawdopodobnie początków mogłabym doszukiwać się tam gdzie moja pamięć nie sięga. Bo czy marzenia są dziedziczne? A może pasję można otrzymać w dniu narodzin? Budzi się i rozwija wraz z nami, zarażając każdą komórkę naszego ciała nieznaną dla nas mocą.

Moja ukochana mama w wyniku niesprzyjających okoliczności porzuciła taniec w wieku nastoletnim, a niespełnione marzenia próbowała przelać na mnie – nieskutecznie. Parę lat później gorzko pożałowałam tej decyzji…żałuję do dziś. Czas płynął i z roku na rok do drzewka marzeń wkradało się ‚to nie jest najlepszy moment, ale przyjdzie taki dzień…’.

I tym sposobem przez 25 lat mojego życia taniec był we mnie, a właściwe to obok mnie.

Uczucie, które mi towarzyszyło porównałabym do stania za zamkniętymi drzwiami. Zza których dobiegają dźwięki cudownej muzyki, w rytm której każda najmniejsza część mojego ciała zaczyna wibrować. Stoję tam i wewnętrzny głos podpowiada mi – No idź. Mój umysł w tym samym czasie buntuje się mówiąc – po pierwsze nie wiesz jak wejść, podrugie nie masz klucza i nie masz pojęcia gdzie go szukać, poza tym nawet nie wiesz co jest za tymi drzwiami. Nawet wtedy jak znalazłam sposób, a potem pojawił się ktoś kto te drzwi przede mną uchylił, bałam się je otworzyć. Wiedziałam, że jeżeli nie wejdę do środka dziś, może już nigdy nie będę miała takiej szansy. I do końca życia będę stała za nimi, nie wiedząc czym jest to coś co potrafi sprawdzić, że chce latać.

Kiedy tańczę moja czasoprzestrzeń w niezrozumiały dla mnie sposób ulega zakrzywieniu. Tam znajduję ogień i ukojenie jednocześnie. Wyrażam siebie i nie boję się pokazać uczuć i emocji. A wszystko jest takie szczere i prawdziwe. Cały mój świat zaczął tańczyć. Pojawiły się nowe projekty, nowe cele, plany i kreatywność przestała mieć granice. Niedziela przestała być końcem tygodnia, a poniedziałek jego początkiem. Weekendy nie istnieją, a ja pomimo wszystko mam coraz więcej energii. Jestem na początku swojej drogi i mam świadomość, że przede mną ciężka praca, ale apetyt rośnie w miarę tańczenia 🙂

Cho.

PS. Pamiętaj nigdy nie jest za późno! Już wkrótce postaram się to udowodnić 🙂